زنده به گور

X

زنده به گور

وبلاگ ادبی و شخصی می باشد


	خورشید هنگام غروب هرگز ما را در آنجا که هنگام طلوع دیده است نخواهد دید.پس چرا هنوز ما منتظر بازگشت طلوعی که گذشت هستیم .چرا بیدار نمی شوی طلوع دیگر در راه است. \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در شنبه 24 فروردین1387 \|


	وتو می دانی قصه ی عشق را وتو می دانی تلخی شیرین انتظار را و من ومن عاجزم از دانستن ومن غریبم در شهر عشق \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 24 آبان1385 \|


	قاصدک خبر آورد که رفت خندیدم!! قاصدک ترسید دور شد! قصه ی ترسش را با صدا خندیدم نزدیکتر شد به تماشا ایستاد ابر رقصید آسمان هوس باران کرد قاصدک می دانست باید گریست نزدیکتر شد در کف دستم به تماشا ایستاد قاصدک گویا نمی دانست راز سفر! آسمان غرید ابر با ر ی د... \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 24 آبان1385 \|


	*خوب رقصیدن را آموختم* *آن زمان که* *مرگ ساز خویش را نواختن گرفت* *مرگ نواخت* *من رقصیدم* *زندگی تاب نیاورد* *با ساز مرگ و* *با رقص من* *زندگی مرد!* \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 11 مرداد1385 \|


	در وارسی گذشته حال را به حال خود وا می گذارم برای جبران گذشته حال را ملول و رنجور می سازم وتا می خواهم به خود آیم و آینده را بسازم چیزی نمی یابم که آینده با آن ساختنی شود از ویرانه های گذشته و از آوار حال آینده ساختنی نمی شود بی آینده زیستن حال را به سخره گرفتن است حال را به سخره می گیرم گذشته بی معنا می شود من می زیم زیستن را بایداست نفس کشیدن را هم بی آینده باید زیست همچنان که با شقایق \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 11 مرداد1385 \|


	شعر ی هست زیبا که به پیشنهاد یکی از دوستان تقدیم می کنم: الا ای رهگذر منگر چنین بیگا نه بر گورم چه می خواهی در این کاشانه ی عورم چسان گریم چسان گویم حدیث قلب رنجورم از این خوابیدن در زیر سنگ و خاک و خون خوردن نمی دانی چه می دانی که آخر چیست منظورم تن من لاشه ی فقر است و من زندانی نورم کجا می خواستم مردن حقیقت کرد مجبورم چه شب ها تا سحر عریان به سوز فقر لرزیدم چه ساعت ها که سر گردان به ساز مرگ رقصیدم از این دوران آفت زا چه آفت ها که من دیدم سکوت زجربود و مرگ بود وماتم و زندان هر آن باری که من از شاخسار زندگی چیدم فتادم در شب ظلمت بقعر خاک پوسیدم ز بسکه با لب محنت زمین فقر بوسیدم \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 3 خرداد1385 \|


	عاشقی *یه حس خوب* *یه شروع اتفاقی* *یه دامن زدن بی خودی* *یه اعصاب خرد کنی به تمام معنا* *یه لطمه ی روحی* *یه دل خوش کنی الکی* *یه ساده لوحی تمام اعیار* *یه شعار سرا پا دروغ* *یه آشوب دل* *یه درد دل* *و یک تمام شدن غیر عادی اجباری* *که یک روز بالاخره* م*وعودش می رسید* \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 3 خرداد1385 \|


	ره سپار کدام مسیرم نمی دانم؟ برای چه می جنگم نمی دانم ؟ غم و غصه می خورم و برای لحظه ای شاد بودن حریصم وباز نمی دانم چرا؟ به شما که فکر می کنم دلم می خواهد نبا شم تا محکوم به با شما بودن نشوم به دنیا که فکر می کنم دلم می خواهد خودش به همراه همه ی محتویاتش نیست و نابود شود تا من به بودن در آن مجبور نباشم من خسته ام خسته از فکر های مسموم و ذهن های پوچ \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 3 خرداد1385 \|


	حصار زمان را می شکنم و باز می نویسم احساس عشق ودر یک کلام هستی و خدا را گواه می گیرم بر احساس های نابو د شده ام و بر عشق های پوچم و بر هستی منفو رتر از منفورم و باز فریاد می زنم دل خستگی ها و نر سیدن هایم را فریاد می زنم بی عدالتی ها را هق هق گر یه هایم دیگر سودی بر زخم دلم نمی بخشد دیگر از آن التیام آنی و زود گذر هم اثری نیست من دل مرده تر از آنم که اشک های نا چیزم بتوانند مرا به حیاتی نو فرا خوانند \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در چهارشنبه 3 خرداد1385 \|


	بی صدا بی صدا باید گریست و نخندید شاد بودن گناه است خوب بودن حرام دل دادن بی عقلی دل داشتن نداری عاشق شدن بی عاری آدم بودن نفهمی قرار دنیا بر این است که نابود کند قرار دنیا بر این است که ازریشه به نیستی برساند دنیا بااین قرارهایش بی قرارترین است و نا امن ترین مرگ هم به من نیشخند می زند و به افکارم خندیدن بی رنگ می شو د تا گریه را برتر ببینم بی صدا می گریم و نمی خندم شاید بی صدا هم می میرم و کسی با صدا نمی گرید نمی خندد یا می گرید نمی خندد یا می خندد نمی گرید من امابی صدا می میرم چون بی صدا می گریم و هیچ وقت نمی خندم \|+\| نوشته شده توسط طیبه همرنگ در یکشنبه 20 فروردین1385 \|

salam irani

http://sb-script.blogfa.com/

saied_beh@yahoo.com

http://sb-script.blogfa.com/

font> Clock And Date